My przylecieliśmy na Sri Lankę na przełomie pory deszczowej i suchej, co wiązało się z opadami deszcz w nocy. W ciągu dnia prawie przez cały wyjazd było słonecznie, ale jednocześnie niebo było lekko zachmurzone, dzięki czemu nie było aż tak upalnie.
Wyjątkiem była Ella gdzie opady zaczynały się już ok godziny 16. 

Przez sytuację, która działa się w kraju czyli zamachy terrorystyczne i inne problemy rządu, a także pandemię, turystyka została wstrzymana na kilka lat co spowodowało brak dochodów dla ludności z niej żyjącej. Miejscowi opowiadali, że z dnia na dzień nie mieli za co żyć (Ci co prowadzili hotele, restauracje itp.). Nawet w trakcie naszego pobytu w 2023 roku zdarzało się, że właściciele restauracji często mówili, że jesteśmy jedyni tego dnia. 

Nasz plan na wyjazd był taki: 6 dni na południu na wybrzeżu w Tangalle, aby odpocząć  i plażować. W Udawalawe chcieliśmy wybrać się na safari, następnie do górzystej miejscowość Ella, stamtąd do Kendy, Sigiriyi i i powrót do Kolombo. Planowaliśmy przejazdy miejscowymi autobusami, tak-tukami, pociągami no i oczywiście skuterem.

Skorzystaliśmy z przelotów liniami Fly Dubai. W samolocie było dosyć ciasno – jak w budżetowych liniach europejskich. Na dłuższą trasę niezbyt wygodnie, ale jak zwykle postawiliśmy na budżetowy wyjazd.

Po wylądowaniu, odebraniu bagaży i wymianie waluty wyszliśmy z lotniska aby zorganizować sobie transport. Od razu zostaliśmy namierzeni przez pośredników taksówkarskich. Negocjacje odnośnie przejazdu były dość długie, odnieśliśmy wrażenie, że pośrednicy nie brali pod uwagę tego co mówiła moja partnerka i negocjowali tylko ze mną. Nigdzie nie spotkaliśmy się już później z takim zachowaniem. Niemniej negocjacje uznaliśmy za udane kiedy udało się zbić cenę o ok 60%. 
Oczywiście możliwy był też przejazd pociągiem lub autobus, ale ze względu na to, że byliśmy dość zmęczeni lotem, wybraliśmy taką opcję, bo szybszą. Sam przejazd taksówką trwał 2,5 godziny drogą płatną, za którą musieliśmy dodatkowo zapłacić na bramkach wyjazdowych.

W Tangalle nocleg mieliśmy zarezerwowany w hotelu w stylu kolonialnym –  ładny drewniany wystrój, ale najlepsze lata miał już za sobą. 
Pierwsze wyjście na pobliską plażę skończyło się kilkugodzinnym wyciąganiem zarzuconej sieci rybackiej. Zostaliśmy poproszeni przez miejscowych o pomoc, jak się okazało oprócz nas było jeszcze wiele innych osób: miejscowych i turystów – w tym Polaków i wspólnymi siłami udało się nam ją wyciągnąć. Miejscowi dzielili się między sobą porannym połowem choć niestety ryb nie było specjalnie dużo, a w sieci zaplątało się też sporo śmieci. Było to bardzo ciekawe przeżycie i spory wysiłek.
Każdego dnia wybieraliśmy się na jedną czy dwie plaże i na takie dosyć krótki przejazdy zawsze wybieraliśmy tuk-tuka. Znalezienie kogoś kto nas zawiezie nie było nigdy problemem, bo zawsze w okolicy był ktoś, kto oferował swoje usługi, czasem nawet 10 kierowców na raz. Plaże raczej puste, w tym czasie było bardzo mało turystów.
Wędrując po okolicy czy też dochodząc do plaży często mieliśmy okazję zobaczyć po drodze ciekawe zwierzęta. Raz spotkaliśmy warana, który przechodził przez naszą ścieżkę w dżungli, kolejnym razem piękną kolorową jaszczurkę, która wygrzewała się w słońcu czy niezwykle szybkie magnusty. W dalszych regionach Sri Lanki zobaczyliśmy małpy spacerujące po kablach ciągnących się wzdłuż drogi, białe woły pasące się na polach a nawet krowy-na polach herbaty. Sporo było takich ciekawych spotkań z okoliczną fauną.

Śniadania w Tangalle mieliśmy podawane przez właścicielkę hotelu o ustalonej przez nas godzinie. Najczęściej był to koktajl z papai, kiść małych bananów, curry z soczewicy oraz egg hoopers czyli naleśniki w kształcie miseczki z mąki ryżowej z wbitym całym jajkiem . Wieczorami chodziliśmy do różnych restauracji, aby spróbować lokalnego jedzenia m.in.ryż z curry, makaronów z warzywami i kurczakiem, owoców morza czy chlebka papadam.

Tangalle i okoliczne miejscowości zachwyciły nas różnorodnością jeśli chodzi o możliwości ciekawego spędzenia czasu. 
Pewnego wieczoru wybraliśmy się na plaże, która jest parkiem narodowym, a wejść można jedynie z przewodnikiem – opiekunem wcześniej oczywiście uiszczając opłatę. Jest to miejsce gdzie co roku żółwice wychodzą z wody na ląd,składają jaja, a następnie wracają z powrotem do morza. Na określonych zasadach, w ciszy, bez latarek można obserwować składanie jaj przez te ogromne morskie zwierzęta. Jest to niesamowite przeżycie zobaczyć coś takiego na własne oczy.
Byliśmy też na miejscowym targu, na którym można kupić w zasadzie wszystko co się potrzebuje od owoców po narzędzia i naczynia. Często towarzyszył tam zapach gnijących resztek ryb czy warzyw co zapewne podkręcała temperatura powietrza.
Wizyta w lokalnym sklepie też była ciekawa, bo nie typowa w stosunku do naszych europejskich standardów. Przed sklepem stały dwa duże metalowe zbiorniki na paliwo z których można było sobie tankować benzynę do plastikowych butelek lub do skutera. 
Z kolei w środku sklepu pomiędzy alejkami z chemią i słodyczami leżały sobie po prostu w pudełkach na słomie – jajka.
Przechodząc przez centrum Tangalle napotkaliśmy również piękne, wielkie i rozłożyste drzewo, z którego zwisała masa pnączy i na którym jak się okazało nocowały małpy i nietoperze. Przechodząc pod drzewem trzeba było uważać ponieważ co chwilę spadały z niego pestki czy łupiny owoców zjadanych przez te zwierzęta.
Jak i na targu tak i w mieście ciągle utrzymywał się w powietrzu specyficzny zapach mieszaniny spalin z pojazdów i psujących się resztek jedzenia – tego nie da się oddać na filmie czy zdjęciach.
Po zmroku pojawiały się komary, było ich nawet całkiem sporo, ale my spryskiwaliśmy się w celu ochrony środkiem z DEET, który polecamy zabrać. Natomiast miejscowi np. w restauracjach czy gospodyni w naszym hotelu stawiali koło nas kadzidełka, które dość skutecznie odstraszały te insekty, a dodatkowo oferowali olejki eteryczne do spryskania skóry w tym samym celu. 
W okolicy Tanglalle znajdziecie wiele pięknych plaż. Wg nas pierwsze miejsce to Silent Beach, niemniej polecamy Tangalle Beach czy Bay Beach z małą kapliczką. 
W okolicy znajdziecie również wiele świątyń na czele z Henakaduwa Purana Rajamaha Viharaya która jest świątynia buddyjską ale widać było w niej wiele odniesień do hinduizmu.

A co ze sportów = Tangalle to popularne miejsce do uprawiania surfingu, szczególnie dla początkujących i średniozaawansowanych. Fale są tu zazwyczaj łagodne i regularne, a plaże rzadziej zatłoczone w porównaniu do innych bardziej znanych spotów surfingowych.
Oczywiście to również ciekawe miejsce do nurkowania.

Mówiąc o Tangalle chciałbym również wspomnieć o restauracji, która miała bardzo dobre opinie na Tripadvisor i okazała się zaaranżowaną knajpą w prywatnym w ogrodzie. Dania gotowała pani domu wraz z córką, a wnuczka pomogła przynosić zamówione przez nas potrawy. Czekając na zamówione dania zagadnął nas starszy pan – właściciel, najstarszy członek rodziny, który na co dzień m.in.zajmował się utrzymaniem tego pięknego ogrodu. Zaczął opowiadać tragiczne historie jak to w grudniu 2004 roku na wyspę wdarło się tsunami, które zabrało mu na zawsze część jego rodziny. Słuchając tej historii, siedząc wśród zieleni zadbanego ogrodu, w którym czuć było spokój i domowe ciepło, trudno było nie pomyśleć, jak wiele warstw kryje się pod powierzchnią rajskich krajobrazów. To przypomnienie, że za pięknymi widokami często stoją doświadczenia pełne bólu, straty, ale też ogromnej siły i odbudowy. Ta rodzinna restauracja stała się dla mnie symbolem nie tylko gościnności, ale też życia, które – mimo tragedii – potrafiło się odrodzić i dzielić sobą z innymi.

Nasza wizyta w Tangalle pomału się kończyła i planowaliśmy udać się do górskiej miejscowości Ella, po drodzę wybierając się na kilkugodzinne safari w Parku Narodowym Udawalawe. Kluczowe jest, aby wybrać się tam wcześnie rano, dlatego jeszcze przed wschodem słońca wyjechaliśmy z naszego noclegu tuk tukiem, co okazało się być ciekawym przeżyciem. 
Problemem na Sri Lance jest bardzo duża ilość bezdomnych psów. Są niesamowicie przyjazne, ale w czasie nocy wylegują się na środku ulicy. Nasz kierowca z dużą wprawą co chwila je omijał, ale gorzej było gdy nagle jakiś pies wstawał i zaczynał iść w stronę tuk tuka. Na szczęście dla nas i psów żadna tragedia się nie wydarzyła.
Byliśmy również świadkiem ciekawego wydarzenia jeszcze przed wschodem słońca. W pewnym momencie zauważyliśmy ciągnące się wzdłuż drogi podpalone kawałki drewna rozstawione w równych odległościach. Po pewnym czasie, wciąż obserwując sytuację z tuk tuka zaczęliśmy mijać mieszkańców ubranych na biało, idących w grupie. Z tego co nam wytłumaczył miejscowy był to jakiś element ceremonii pogrzebowej.

Na Safari umówilismy się wcześniej dzięki uprzejmośći właścicieli noclegu w Tangalle, więc czekał już na nas w wyznaczonym miejscu samochód terenowy przystosowany właśnie do takich przejazdów. Fotele były na podwyższeniu dzięki czemu mieliśmy bardzo dobry widok na podziwiane zwierzęta: słonie azjatyckie, bawoły wodne, krokodyle, pawie czy kolorowe ptaki siedzące na gałęziach przy drodze. Było to niesamowite przeżycie zobaczyć na własne oczy te wszystkie zwierzęta, a w szczególności słoni, które tak blisko nas przechodziły i których udało nam się zobaczyć aż czternaście. Odnośnie słoni to niektóre z nich miały przycięte ogony – dowiedzieliśmy się, że końcówka ogona to symbol szczęścia. Zwierzęta co prawda w parku są pod ochroną ale jak z niego wyjdą to już pod tą ochroną nie są i miejscowi ucinają im te końcówki ogona. Jest to bardzo przykre, tak samo jak wycieczki na słoniach, które oferowane są turystom – takie słonie nie są przetrzymywane w dobrych warunkach.

Odnośnie samego wjazdu do parku to musicie się przygotować na płynność cen ponieważ ustalane są one każdego dnia wg sobie znanych wskaźników, a drugą zmienną wpływającą na cenę jest liczebność grupy.

Po wyjściu z parku kierowca zawiózł nas na przystanek, gdzie planowaliśmy zaczekać na autobus do Elli, który niestety nie nadjeżdżał. W trakcie dwugodzinnego oczekiwania podeszła do nas uśmiechnięta miejscowa kobieta, która poczęstowała nas owocem ze swojego ogrodu. Nie znaliśmy tej rośliny, ale pani pokazała nam jak ją obrać i zjeść. Nie mówiła ani słowa po angielsku, ale towarzyszyła nam przez chwilę w oczekiwaniu na środek transportu co było bardzo miłe z jej strony. Po pewnym czasie stojąc na przystanku zaczepił nas miejscowy i zaproponował, że nas zawiezie samochodem, bo akurat jechał do tej samej miejscowości. Był to dla nas wybawienie.

Dojeżdżając do Elli, obok pięknego wodospadu Kuda Ravana, który również jest chętnie fotografowany, spotkaliśmy pierwszy raz na Sri Lance małpy. Następnie dotarliśmy do naszego zarezerwowanego wcześniej noclegu, który znajdował się na uboczu, na polu herbaty. No i miejscowy kierowca, który nas przywiózł miał duże wątpliwości czy nas tam zostawić. Wzbudziło to w nas niepokój ale obejrzeliśmy domek i zdecydowaliśmy się zostać. Gospodarze ugościli nas herbatą i ciastkami w swoim bardzo ubogo urządzonym domu.
Najstarszy mężczyzna w rodzinie chętnie pokazywał nam dom i obejście, opowiadał o okolicy i powiedział co zaplanował nam na czas naszej wizyty. No i tu pojawił się problem ponieważ my już mieliśmy wynajęty skuter i plan co chcemy zrobić. Niemniej wiadomo, że dla miejscowej ludności dużą częścią zarobku jest dochód z turystyki więc zdecydowaliśmy się na wyjście na Ella Rock nazajutrz z córką i wnuczką mężczyzny. Tego wieczoru  poczęstowali nas jeszcze deserem, który przygotowali na tradycyjnym palenisku w kuchni. Niestety było u nich dość brudno, dodatkowo w kuchni mieszkały karaluchy co niekoniecznie zachęcało do kosztowania potraw, ale w tym momencie na środku zostały postawione dwa krzesła i zostaliśmy zaproszeni aby usiąść, zebrali się całą rodziną wokół nas i dali po miseczce swojego deseru. Ze ściśniętym gardłem próbowaliśmy przełknąć słodką papkę z mlekiem kokosowym aby nie obrazić gospodarzy. 
Kolejnego dnia rano wybraliśmy się na wschód słońca na wspomnianą wcześniej górę Ella Rock. Po drodze, idąc strumykiem zaliczyliśmy na nogach po kilka czarnych pijawek, które należało posypać solą, aby odpadły. Nasi przewodnicy mieli ją na szczęście ze sobą. Ciekawy był fakt, że miejscowi nawet po górach chodzą w japonkach i radzą sobie w nich lepiej niż my w sportowych butach. Na szczycie zaliczyliśmy dwa view pointy, na jednym z nich byliśmy na wschód słońca. Widok z obydwu był naprawdę niesamowity. Warto było się tam wybrać. Wracaliśmy z powrotem przez pole herbaty, a potem torami kolejowymi – co jest normalne w tamtej części świata.
Tego dnia wybraliśmy się również na wycieczkę skuterem, celem była góra na której stał klasztor buddyjski Mahamevnawa. Był akurat w czasie remontu natomiast zaskoczył nas swoją wielkością i ilością dużych posągów buddy w środku w różnych pozycjach. Ze wzgórza świątynnego również był niesamowity widok na całą dolinę Ella. Wracając z góry okazało się że skuter który wypożyczyliśmy ma nie do końca sprawne hamulce, w sensie działały jak się jeździło w miarę po płaskim natomiast nie działały przy zjeździe z takiego wzniesienia i dlatego też za każdym razem używałem obuwia – a dokładnie japonek, do hamowania. Oprócz tego problemu pokazał się kolejny – silnik był na tyle słaby, że pod bardziej stromą górę dwie osoby nie były w stanie wyjechać, dlatego też jedna osoba zawsze musiała przez te momenty chodzić pieszo, a nawet raz musieliśmy zejść obydwoje.
Tego samego dnia zwiedziliśmy też fabrykę herbaty gdzie wysłuchaliśmy wykładu o jej uprawie, zbieraniu i przetwarzaniu a także o jej odmianach. Następnie mieliśmy okazję zobaczyć fabrykę i proces produkcji herbaty. Należy jednak przy takim zwiedzaniu uważać na siebie ponieważ BHP jako takie nie istnieje i łatwo można się uszkodzić np na wiszące z sufity haki na których transportuje się worki. 

A jak to jest naprawdę z tą herbatą ze Sri Lanki?
Sri Lanka słynie z herbaty cejlońskiej, którą uznaje się za jedną z najlepszych na świecie – szczególnie, jeśli mówimy o liściach pochodzących z upraw na dużych wysokościach (np. Nuwara Eliya, Uva czy Dimbula). Te wysokogatunkowe liście mają intensywny aromat i są starannie selekcjonowane. Ale…

Jaka herbata trafia do popularnych marek?
W przypadku wielkich firm nie używa się pełnych liści herbaty. Zamiast tego bardzo często wykorzystuje się tzw. „dust” (pył) lub „fannings” (drobiny) – to najniższe jakościowo frakcje powstające przy sortowaniu liści herbaty. Dodatkowo używa się tych dużych liści, gorszej kategorii
• Te mikrocząsteczki są wykorzystywane, bo:
parzą się szybciej,
dają mocniejszy kolor i smak,
są tańsze w produkcji,
mieszczą się idealnie w torebkach herbacianych.
• Często są to mieszanki z różnych krajów – np. Kenya, Indie, Sri Lanka, Bangladesz – i nie mają konkretnego pochodzenia (chyba że napisano inaczej).
Jeśli kupujesz herbatę luzem, liściastą, od renomowanego producenta z certyfikatem pochodzenia (np. „Pure Ceylon Tea” z lwem), masz szansę napić się tego, co naprawdę najlepsze.

Ok, wracając do wyjazdu.

Wstępny plan zakładał, że weźmiemy transport z Kandy do Elli, ale bilety na pociąg po ukazaniu się na stronie sprzedały się tak szybko, że nie zdążyliśmy ich zakupić i ostatecznie odwróciliśmy plan całego naszego wyjazdu. Należy zaznaczyć, że bilety pojawiają się około 30 dni przed datą przejazdu i sprzedają się de facto tego samego dnia. Bilety w drugą stronę były dostępne przez dwa, trzy dni i takie finalnie kupiliśmy.
Trasa ta jest uznawana za jedną z najbardziej widokowych na świecie. Jechaliśmy około sześciu godzin i naprawdę mieliśmy piękne widoki na pola herbaty czy wodospady, które podziwialiśmy nie tylko przez okna, ale i też otwarte drzwi pociągu, ponieważ na Sri Lance jest to legalne.
Pro tip – większość podróżujących kupuje bilety w drugiej czy trzeciej klasie. My zaszaleliśmy i kupiliśmy w klasie pierwszej. Okazało się, że turyści w klasie 2 czy 3 musieli stać w kolejce do zdjęć w drzwiach pociągu, a w klasie pierwszej nie było tylu chętnych i można było tam stać nawet całą drogę.

Wstępnie po dotarciu do Kandy, mieliśmy pojechać dalej autobusem do Sigiriyi, ale pociąg miał opóźnienie, zrobiła się zła pogoda i nie udało się nam znaleźć transportu więc zamieniliśmy noclegi – nie było z tym żadnego problemu.

Kolejnego dnia po przyjeździe do hotelu w Kandy wybraliśmy się na całodniową wycieczkę tuk-tukiem. Kierowca woził nas z punktu do punktu w umówione wcześniej atrakcje. Zaczęliśmy od Świątyni Białego Buddy (Bahirawakanda) gdzie na plecach posągu jest klatka schodowa, którą można wyjść na wysokość głowy i podziwiać widok na Kandy. Dowiedzieliśmy się od naszego przewodnika, że gdy rodzina ma dziecko którego nie jest w stanie utrzymać to zostawia je w klasztorze. Następnie po skończeniu nauk takie dziecko zostaje mnichem i jest na utrzymaniu państwa.
Zwiedzaliśmy również farmę przypraw i ziół, ponieważ na Sri lance rozwinięte jest leczenie ajurwedyjskie – przewodnik pokazywał nam jakie rośliny na co są używane, dał również ściągę z informacjami na ich temat. Na koniec wycieczki można zakupić u niego różne specyfiki albo później na targu w centrum miasta gdzie są dużo tańsze.
Na wycieczce mieliśmy również okazję zobaczyć muzeum kamieni szlachetnych, których na Sri Lance wydobywa się bardzo dużo. Kamienie jak wiemy są bardzo drogie, a wydobywane są dalej w niesamowicie prymitywnych warunkach. Pracownicy pod ziemią nie mają nawet światła elektrycznego, wydobywają kamienie w dżungli w skrajnych warunkach za niewielkie pieniądze.
Kandy słynie również z bardzo dużego ogrodu botanicznego, na którego przejście trzeba sobie zarezerwować kilka godzin i w którym znajdują się gatunki roślin z całego świata.
Ogród robi wrażenie i jest to miejsce godne polecenia. Zapraszam do obejrzenia zdjęć w socialach.

W Kandy miałem też okazję poprowadzić tuk-tuka w ruchu ulicznym dzięki uprzejmości naszego kierowcy, co też było ciekawym doświadczeniem.

Nasz następny punkt na trasie to Sigiriya. Nasz kierowca z Kandy zawiózł nas na dworzec na odpowiedni autobus, którego znalezienie samemu wcale nie byłoby takie proste. Na Sri Lance są nieco inne przepisy drogowe niż w Europie, ponieważ tam większy ma pierwszeństwo. Autobus niekoniecznie trzyma się swojego pasa ruchu, kierowca z którym jechaliśmy prowadził boso i wyprzedzał na zakrętach. W pewnym momencie na trasie podczas jazdy wyrzucił zwinięty banknot przez okno przy bramce – na 100
% nie wiemy ale chyba opłata za przejazd 🙂 Przy wysiadaniu z autobusu jak zabrałem z podłogi plecak to siedział na nim skorpion – tak więc nawet w autobusie należy uważać.

Nie ma bezpośredniego autobusu z Kandy do Sigiriyi i musicie się przesiąść w Dambulli, albo na inny autobus albo tak jak my do tuk tuka.
Po dotarciu na nocleg przywitała nas rodzina na homestay i byli to wspaniali ludzie – uśmiechnięci, mili, dobrzy, przyjacielscy. Uwielbiali zwierzęta i mieli m. in. zaprzyjaźnione dwie wiewiórki – jedna z nich to odmiana żyjąca tylko na Sri Lance czyli wiewiórka olbrzymia, a do tego psy, rybki, a także papugę, która odwiedzała ich każdego dnia.
Mieliśmy również żabę, która mieszkała w naszej umywalce.   

Naszym celem w Sigiriyi – były Lion Rock i mniej popularna skała Pidurangala. 
Przy wejściu na teren parku Lion Rock napotkaliśmy na duży problem jeśli chodzi o płatności gotówką za wstęp – obsługa nie chciała przyjąć naszych banknotów. Mimo, że były dobre, wypłacone w Kandy w banku dolary amerykańskie, gdzie zaznaczyliśmy, że są potrzebne do parku. Obsługa w Sigiriyi nie chciała ich przyjąć mimo, że nie były uszkodzone, popisane itd. Jedynie co to że np był zagięty róg banknotu. Dopiero jak zapłaciliśmy kartą to mogliśmy wejść. Nie wiemy czemu takie było ich postępowanie. Dodatkowo gdy na całej Sri lance spotykaliśmy się z miłym przyjęciem ludzi, uśmiechami itd, to w kasie przy wejściu do parku w jako jedynym miejscu na kraju odczuliśmy ich niechęć do nas.

Sigiriya była w V wieku królewską twierdzą króla Kassapy, który zabił swojego ojca i schronił się na tej niedostępnej skale. Zbudował tam pałac otoczony ogrodami, basenami i murami obronnymi, tworząc jedno z najnowocześniejszych założeń urbanistycznych tamtych czasów. Po jego śmierci Sigiriya została opuszczona jako rezydencja królewska i przekształcona w klasztor buddyjski. 
Wspinaczka na górę po stromych schodach wynagradzana jest zapierającym dech widokiem.
Po zejściu z Lwiej Skały udaliśmy się na pobliską Pidurangala Rock – mniej znaną, spokojniejszą i darmową alternatywę (wymagana jest jedynie symboliczna darowizna przy przejściu przez teren świątyni). Wejście prowadzi właśnie przez świątynię, więc należy zdjąć obuwie i zakryć ramiona – np. chustą. Po drodze mijaliśmy imponujący posąg leżącego Buddy wykutego bezpośrednio w skale. Na szczycie czekał na nas równie spektakularny widok jak z Sigiriyi, z dodatkowym bonusem – wspaniałym widokiem na samą Lwią Skałę.
Pro tip: wychodząc z kompleksu Sigiriya, warto wiedzieć, że choć są różne wyjścia, wrócić można tylko główną bramą – warto to uwzględnić przy planowaniu trasy.
Z Sigiriyi w kierunku Kolombo postanowiliśmy ruszyć lokalnym autobusem. Cudem udało się upchnąć nasze walizki w tylnej części pojazdu, a plecaki zabraliśmy ze sobą na pokład. Miejsca na nogi było jak na lekarstwo – siedziałem niemal w poprzek, próbując znaleźć choć odrobinę wygody. Podczas postoju w większych miastach do autobusu wsiadali rozmaici ludzie: sprzedawcy wody, krojonych owoców i smażonych placków, buddyjscy mnisi zbierający datki (co ciekawe – wręczyli nam nawet pokwitowanie za wpłaconą kwotę),           a także lokalni muzycy grający i śpiewający tradycyjne utwory. Była to podróż nie tyle komfortowa, co niezwykle barwna – pełna dźwięków, zapachów i chwil, które trudno byłoby doświadczyć w klimatyzowanym autobusie turystycznym.
Przejażdżka tuk-tukiem z Nittambuwy gdzie wysiedliśmy z autobusu, do Negombo gdzie mieliśmy nasz hotel należała do ciekawych doświadczeń. Staliśmy w korkach, wśród duszących spalin, które drażniły gardło i sprawiały, że każdy oddech był wyzwaniem. Z nieba lał się żar, klaksony wyły bez ustanku, a z okolicznych targów lub śmietników dochodził odór gnijącego mięsa – zapewne ryb.
Na szczęście wszystko wynagrodził nasz hotel – komfortowy, czysty i z basenem. To było pierwsze miejsce w bardziej europejskim standardzie, jakie wybraliśmy na koniec podróży – idealne, by złapać oddech przed kilkunastogodzinną drogą powrotną do Polski.
Z kolei Negombo okazało się najbardziej męczącym pod względem turystycznego nagabywania. Tuk-tukowcy wołali nas dosłownie co kilkanaście kroków, nie dając chwili spokoju. Z czasem zaczęliśmy ich po prostu ignorować – z braku innych sposobów na zachowanie resztek spokoju.
Na Sri Lance świetnie sprawdza się aplikacja PickMe – lokalny odpowiednik Ubera. Działa sprawnie, ceny są bardzo przystępne, a kierowcy, z którymi mieliśmy okazję jechać, byli uprzejmi, punktualni i pomocni. Zdecydowanie polecamy – to wygodna i bezpieczna alternatywa dla tradycyjnych tuk-tuków czy negocjacji na ulicy.
I to już wszystko o Sri Lance – kraju, do którego podróż okazała się fascynującym doświadczeniem. To miejsce niezwykle różnorodne, z bogatą i długą historią – kiedy w Polsce dopiero powstawał Kraków, na Sri Lance kwitła już rozwinięta cywilizacja.
Choć dziś, z powodu wielu nagromadzonych problemów, jest to kraj bardzo biedny, to z całą pewnością warty odwiedzenia – dla ludzi, przyrody, smaków i historii, które na długo zostają w pamięci.
Dzięki za wspólną podróż i zapraszam na kolejny odcinek!