Z Boquete najpierw jedzie się busem (tym razem już nie chicken busem), a następnie trzeba przesiąść się na łódź. Miejscowi pomagają w załadunku bagażu, a potem proszą o dobrowolny napiwek — każdy daje tyle, ile uzna za stosowne.

Bocas del Toro to archipelag, więc podobnie jak na San Blas transport pomiędzy wyspami odbywa się wyłącznie łodziami. Wyspy leżą na karaibskim wybrzeżu Panamy i słyną z wakacyjnej atmosfery, którą podkreślają kolorowe budynki, bary i wszechobecny surfingowy klimat ponieważ to jeden z najlepszych spotów surfingowych na Karaibach. Na szczęście kolejne dni w Bocas były już czystą przyjemnością.

Na głównej wyspie, czyli Isla Colón, taksówki to często pickupy — dzięki temu bez problemu można przewozić na pace deski surfingowe. Na miejscu do wyboru jest mnóstwo wycieczek po okolicznych wyspach, ale warto zachować ostrożność.

Nam przytrafiła się sytuacja, która była dobrą lekcją. Właściciel łodzi umówił się z grupą około dziesięciu osób na rejs. W dniu wypłynięcia pogoda nie była najlepsza, a prognozy, które mu pokazywaliśmy, jasno wskazywały, że nie da się wypłynąć na otwarte morze na wyspę Isla Zapatilla. Armator twierdził jednak, że „nie ma problemu”, bo można dopłynąć inną trasą. Zaufaliśmy mu.

Łódź z kapitanem już na nas czekała, więc ruszyliśmy. Najpierw w planie było podziwianie delfinów. W praktyce wygląda to tak, że czasem uda się zobaczyć, jak któryś wyskoczy z wody — ale trzeba mieć sporo szczęścia.

Później miały być leniwce, ale niestety pochowały się w koronach drzew. Taka jest jednak dzika przyroda — to nie ona dopasowuje się do nas, tylko my musimy zaakceptować jej rytm. Kolejnym punktem był posiłek — przy barze udało się przy okazji sfotografować piękną arę, trzymaną tam przez właścicieli. W tym czasie zaczęło już mocno padać.

Następnie ruszyliśmy w stronę jednej z najbardziej malowniczych wysp czyli na wspomnianą wcześniej Isla Zapatilla. Niestety fale były tak wysokie, że kontynuowanie rejsu stało się niemożliwe i musieliśmy zawrócić.

W drodze powrotnej w końcu udało się zobaczyć leniwce — równie zmoknięte jak my. Po powrocie odbyły się negocjacje z armatorem i udało się odzyskać część pieniędzy. Mieliśmy poczucie, że od początku wiedział, iż warunki nie pozwolą zrealizować całej trasy, a mimo to nas na nią namówił. Gdybyśmy wiedzieli to wcześniej, wybralibyśmy po prostu inny rejs w miejsce, do którego dało się bezpiecznie dopłynąć — i tak zostawilibyśmy pieniądze u niego.

Na szczęście kolejne dni w Bocas były już czystą przyjemnością. Wybraliśmy się na nurkowanie w okolicach Canal del Toro, gdzie pod wodą można zobaczyć kolorowe ryby rafowe, koralowce, rozgwiazdy, a czasem nawet płaszczki czy małe rekiny pielęgniarskie.

Jednego dnia pojechaliśmy też lokalnym busem na Playa Estrella — plażę słynącą z ogromnej liczby czerwonych rozgwiazd. I rzeczywiście, było ich mnóstwo. Do tego przepiękny zachód słońca i kolejne karaibskie widoki, które na długo zostają w pamięci.

Kolejna wycieczka, tym razem z lokalnym przewoźnikiem wynajętym prywatnie, prowadziła na Isla Bastimentos. Szukaliśmy tam trujących żab — słynnych truskawkowych drzewołazów. Udało się je usłyszeć, ale były tak dobrze ukryte, że nie mogliśmy ich zobaczyć. Podobnie było z kajmanami… może całe szczęście. Wyspa i tak zachwyca plażami, takimi jak Wizard Beach czy Playa Red Frog.

W Bocas mieliśmy też okazję spróbować jedzenia w małej, lokalnej garkuchni prowadzonej przez latynoską „mamusię”. Serwowała gotowane banany z ostrym sosem — mieszanka wybuchowa, ale warto pamiętać, że były to zupełnie inne banany niż te znane u nas. Takie miejsca może nie zawsze grzeszą sterylną czystością, ale smakują najbardziej lokalnie — i wg mnie właśnie ich warto szukać.

Pożegnanie z Bocas było wyjątkowe również dlatego, że pierwszy raz w życiu z noclegu szedłem na lotnisko pieszo — tak było blisko. Na lotnisku popełniłem błąd, który później powtórzył mi się jeszcze w Tajlandii: zapomniałem wyjąć z bagażu podręcznego multitoola. W eskorcie żołnierza poszedłem do punktu nadania bagażu, gdzie zapakowano go jako osobną paczkę. Multitool doleciał do Panama City bez problemu, a obsługa była naprawdę miła i pomocna.

Start z Bocas też był ciekawy — zaraz za końcem pasa zaczynała się już zatoka. Samolot ledwo oderwał się od ziemi, a pod nami od razu pojawiła się woda. Chwilę później lecieliśmy już prosto w burzę.

Z Bocas del Toro wróciliśmy samolotem do Panama City. Jedna noc na miejscu, a potem już droga powrotna: lot, przesiadki przez Paryż i Berlin, następnie Flixbus, pociąg… i w końcu z powrotem do Bielska. Męcząca podróż, ale zdecydowanie było warto.