My naszą sycylijską przygodę rozpoczęliśmy w Katanii. Po wylądowaniu przyszedł czas na odbiór auta z wypożyczalni – tu musieliśmy uzbroić się w cierpliwość, bo kolejka w biurze, tuż obok lotniska, zajęła nam ponad godzinę. Gdy wreszcie dostaliśmy kluczyki, pierwszym przystankiem była… stacja benzynowa. Około 15:00 niemal wszystkie bary i restauracje są zamknięte z powodu sjesty, więc kawa i ciastko „na stacji” okazały się naszym pierwszym sycylijskim posiłkiem.

Z Katanii ruszyliśmy w stronę Agrigento, gdzie czekał na nas nocleg. Kolejny dzień zaczęliśmy wizytą w Riserva di Punta Bianca. Dojazd do rezerwatu prowadzi czterokilometrową, szutrową drogą w dość kiepskim stanie, ale na końcu czeka darmowy parking i totalny spokój. To miejsce ma swój klimat – dzikie, ciche i z pięknymi widokami. Jeśli ktoś lubi naturę bez tłumów, naprawdę warto.

Następnie pojechaliśmy zobaczyć słynne Scala dei Turchi. Najpierw zajrzeliśmy na punkt widokowy, który znajduje się tuż przy drodze i jest oddalony ok 700 m od wejścia na plażę. Dopiero potem, po znalezieniu parkingu, zdecydowaliśmy się zejść na dół, pod same „Schody Turków”. Turystyczne czy nie, według mnie Scala dei Turchi jest punktem obowiązkowym.

Uwaga na parkowanie – wzdłuż głównej drogi są zakazy, mimo to wiele osób zostawia tam auta, a policja dość regularnie sprawdza to miejsce. 

Po południu przespacerowaliśmy się po centrum Agrigento. Podeszliśmy pod Katedrę św. Gerlanda, a tuż obok trafiliśmy na przepiękny punkt widokowy, z którego można podziwiać panoramę miasta. Kolację tradycyjnie wybraliśmy z pomocą opinii z internetu. Znaleźliśmy przyjemne miejsce gdzie byli sami miejscowi i jak często bywa w takich miejscach było korzystnie cenowo. Wracając wieczorem samochodem w dół wzgórza, mijaliśmy pięknie oświetlone antyczne świątynie Doliny Świątyń, który są udostępnione do zwiedzania.

Następnego dnia ruszyliśmy w stronę Marsali, skąd mieliśmy złapać prom na Favignanę. Najpierw jednak czekało nas poszukiwanie parkingu, ponieważ auto musieliśmy zostawić na dwie noce. Przy porcie są darmowe miejsca wyznaczone białymi liniami, ale wszystkie były zajęte. W centrum znaleźliśmy co prawda strefy bez opłat, ale można tam parkować tylko do północy – później wjeżdżają służby sprzątające i samochody muszą zniknąć. Strzeżonego parkingu nigdzie nie było. Ostatecznie zostawiliśmy auto na niebieskiej, płatnej strefie niedaleko portu. Cena była niska – ok 15 EUR, choć mieliśmy z tyłu głowy ryzyko kradzieży, o której na Sycylii sporo się mówi. Dla świętego spokoju wykupiliśmy dodatkowe ubezpieczenie online od kradzieży, gdyż jak wspomniałem wcześniej, w sieciowej wypożyczalni nie można wybrać na Sycylii takiej opcji.

Rejs wodolotem na Favignanę trwał około pół godziny i był zaskakująco spokojny – fale odczuwalne mniej niż na zwykłym promie. Nasz nocleg znajdował się blisko centrum, około 10–15 minut piechotą przez spokojne, urocze uliczki. Po zakwaterowaniu poszliśmy od razu na najbliższą plażę. Było słonecznie, woda krystaliczna, choć w pierwszym kontakcie dosyć chłodna – ale dało się przyzwyczaić. Kolory przy pełnym słońcu były wręcz bajeczne, jak na Karaibach. Skaliste wybrzeże dodawało całości charakteru.

Wieczorem wróciliśmy do miasteczka i zakończyliśmy dzień pyszną pizzą, ciesząc się sycylijskim klimatem, który – jak się szybko okazało – wciąga od pierwszych chwil.

Kolejnego dnia czekała na nas atrakcja, na którą oboje bardzo się cieszyliśmy — nurkowanie i snorkeling w okolicach Favignany. Rano stawiliśmy się w porcie, skąd łódź nurkowa zabrała nas w jedno z najlepszych miejsc w okolicy, słynące z przejrzystej wody i bogatego życia podwodnego.

Pod wodą było naprawdę niesamowicie. Ogromne ławice różnorodnych ryb, rozgwiazdy i inne morskie stworzenia pojawiały się dosłownie na wyciągnięcie ręki. Woda była krystaliczna — dużo bardziej, niż się spodziewaliśmy. Zaskoczyło nas to bardzo pozytywnie, bo nie mieliśmy po tej okolicy aż tak wysokich oczekiwań.

Sprzęt do nurkowania i snorkelingu był dobrze przygotowany, a instruktorzy — wyluzowani, ale jednocześnie bardzo profesjonalni. Płynęliśmy w kameralnej, kilkuosobowej grupie, co sprawiło, że atmosfera była spokojna i przyjazna. Wczesnym popołudniem wróciliśmy do portu, zrobiliśmy krótką przerwę na odpoczynek, a wieczorem — jak co dzień — wyszliśmy na spacer po miasteczku i pyszną sycylijską kolację.

Następnego ranka szybkie pakowanie, śniadanie w pokoju i kawa w kawiarni z widokiem na morze. W takiej scenerii czekaliśmy na powrotny wodolot do Marsali. Na szczęście samochód, który zostawiliśmy wcześniej na parkingu, stał tam nietknięty — po sycylijskich historiach o kradzieżach to była miła ulga.

Z Marsali ruszyliśmy do Birgi do Piotra, który prowadzi tam szkołę kitesurfingu. To Polak, mieszkający część roku na Sycylii i uczący latania na kajcie. Odwiedziliśmy go, żeby nagrać dla Was wywiad o kajtach. Atmosfera jak zwykle świetna — miejsce naprawdę godne polecenia każdemu, kto lubi sporty wodne. A wywiad w którym Piotr opowiada jak rozpocząć przygodę z kitesurfingiem znajdziecie na naszym kanale.

Po kilku godzinach ruszyliśmy dalej, w kierunku San Vito Lo Capo. Po drodze zatrzymaliśmy się na pięknym punkcie widokowym — jeden z tych, gdzie po prostu trzeba zrobić zdjęcie. W San Vito najpierw odwiedziliśmy plażę i spędziliśmy tam kilka godzin, a później znaleźliśmy w pobliżu świetną knajpkę. Tym razem postawiliśmy na makaron — skoro Włochy, to trzeba próbować różnych smaków.

Wieczorem dojechaliśmy w okolice Palermo, do miejscowości Bagheria,  gdzie mieliśmy zaplanowany nocleg. To dobre miejsce wypadowe, bo do Palermo można szybko dojechać pociągiem — stacja była niedaleko od naszego hotelu. My jednak zdecydowaliśmy się na samochód, mimo wielu opinii o trudnym parkowaniu i specyficznym stylu jazdy mieszkańców. Tego dnia chcieliśmy odwiedzić jeszcze plażę Montello, więc samochód i tak był nam potrzebny.

Przemiła właścicielka hotelu podpowiedziała nam, gdzie znajdziemy darmowy parking przy wybrzeżu, z którego można dojść pieszo do centrum Palermo. To bardzo nam ułatwiło życie. Dzień był intensywny, ale udało nam się zobaczyć najważniejsze zabytki miasta: Fontannę Pretoria oraz katedrę — Cattedrale di Palermo. Weszliśmy nawet na dach, aby zobaczyć panoramę miasta. Widoki były naprawdę piękne. Ciekawostka: wejście na dach znajduje się w jednej z naw bocznych, ukryte za obrazem — łatwo je przeoczyć!

Po zwiedzeniu centrum pojechaliśmy jeszcze na plażę, gdzie spędziliśmy resztę popołudnia. W drodze powrotnej zajrzeliśmy na lokalny targ z owocami i warzywami, żeby spróbować świeżych, sycylijskich produktów.

A jeśli chodzi o jazdę samochodem po Palermo — faktycznie jest… specyficzna. Wydaje się, że linie na jezdni mają tam znaczenie tylko orientacyjne. Jeśli są trzy pasy, to w praktyce kierowcy potrafią zrobić z nich pięć — po prostu tyle, ile aktualnie jest potrzebne.

To doświadczenie ciekawe, nawet mi się podobało, choć może nie pasować każdemu.

Następnego dnia ruszyliśmy w stronę naszego kolejnego noclegu w okolicach Katanii, a dokładniej — w miejscowości Belpasso. Po drodze zaplanowaliśmy jednak jeszcze jeden przystanek. Skoro mieliśmy przejeżdżać niedaleko, szkoda byłoby ominąć to miejsce. Dlatego zamiast skręcić od razu na główną drogę w kierunku Katanii, pojechaliśmy wzdłuż wybrzeża i zatrzymaliśmy się w Cefalù — miasteczku słynącym z pięknej plaży i urokliwej zabudowy położonej u podnóża charakterystycznej formacji skalnej.

Zatrzymaliśmy się na prywatnym, płatnym parkingu tuż przed wjazdem do miasteczka — żeby uniknąć stresu związanego z szukaniem miejsca. Najpierw poszliśmy na plażę, gdzie okazało się, że woda jest najcieplejsza ze wszystkich miejsc, w których do tej pory kąpaliśmy się na Sycylii. Plaża jest szeroka, długa i ma bardzo wygodne wejście do morza. Piękne miejsce na plażowanie znajduje się również w samym centrum — tuż pod starymi kamienicami, co daje niesamowity klimat.

Przeszliśmy przez starówkę, zachwycając się wąskimi uliczkami ozdobionymi donicami z roślinami. Kamienne domy i brukowane uliczki tworzą naprawdę przyjemną atmosferę. Zatrzymaliśmy się dłużej pod Duomo di Cefalù. Katedra wkomponowana w krajobraz, z urwiskiem w tle, wygląda naprawdę efektownie. Mimo że był to już mniej turystyczny okres, wciąż było sporo odwiedzających.

Unikając turystycznych restauracji, znaleźliśmy małą piekarnię już w nowszej części miasta, gdzie kupiliśmy świeże, pyszne kanapki przygotowane na miejscu.

Dalszy przejazd przez sycylijskie interiorum zrobił na nas bardzo dobre wrażenie — ogrom przestrzeni, górzyste tereny, pola uprawne i malownicze widoki sprawiają, że droga mija wyjątkowo przyjemnie.

Belpasso to miejscowość o bardzo stromych ulicach i zwartej zabudowie. Jest spokojna i świetnie nadaje się jako baza wypadowa do zwiedzania okolicznych atrakcji: Taorminy, Giardini Naxos, Etny, Katanii, a także Syrakuz i wysepki Ortigia. W Belpasso spędziliśmy cztery noce.

Pierwszego dnia po przyjeździe wybraliśmy się do Taorminy. W drodze szukaliśmy taniego lub darmowego parkingu i udało się znaleźć taki za 70 centów za godzinę — tuż u podnóża wzgórza, na którym leży miasteczko, przy nabrzeżu i linii kolejowej. W samym centrum parkingi kosztują nawet kilka euro za godzinę, więc ta opcja była idealna. Zdecydowaliśmy się dojść do Taorminy pieszo, krętą ścieżką prowadzącą pod górę, z pięknymi widokami na wybrzeże. Według nas — zdecydowanie warto.

Taormina jest mocno turystyczna. Główne ulice pełne są sklepików, restauracji i kawiarni, ale wystarczy odbić w boczne, wąskie uliczki, aby znaleźć spokój. Wśród najciekawszych miejsc były ogrody miejskie w stylu wiktoriańskim, z których roztacza się piękny widok na zatokę. Cień drzew i różnorodna roślinność sprawiają, że to idealne miejsce na chwilę odpoczynku. Ogrody zostały założone pod koniec XIX wieku przez kuzynkę królowej Wiktorii, Lady Trevelyan — widać tam wyraźnie angielski styl.

Dla miłośników historii dostępny jest także starożytny teatr w Taorminie, założony przez Greków w III wieku p.n.e. 

Kolejnego dnia, po kilku sprawdzeniach pogody, postanowiliśmy pojechać na Etnę. Warunki były idealne — słonecznie i przejrzyście. Dotarliśmy na miejsce przed 9:00 i byliśmy jednymi z pierwszych turystów, dzięki czemu mogliśmy zrobić piękne zdjęcia Silvestri Craters. Parking przy drodze (1986 m n.p.m.) udało nam się znaleźć bezpłatnie.

Wejście na teren kraterów Silvestri jest płatne i jest kontrolowane, natomiast spacer po zboczach Etny na niższych wysokościach jest darmowy. Wyżej można wjechać kolejką do 2500 m n.p.m., a powyżej tej wysokości obowiązuje już przewodnik. Dostępne są wycieczki autami 4×4 na ok. 2800 m oraz trekkingi z przewodnikiem na szczyt Etny.

Mieliśmy ze sobą sprzęt górski, razem z ciepłą odzieżą, bo na szczycie miały być temperatury poniżej zera, jednak z różnych powodów musieliśmy odpuścić wyjście na szczyt. Niemniej niskie partie w zupełności nam wystarczyły. Krajobraz był niesamowity — czarny wulkaniczny pył, zastygła magma, surowe zbocza, roślinność walcząca o przetrwanie i chmury, które co chwilę nadchodziły, nadając temu miejscu niepowtarzalny klimat.

Zeszliśmy około południa, gdy zaczęły napływać tak gęste chmury, że po chwili prawie nic nie było widać.

Po powrocie z Etny do hotelu zostało nam jeszcze sporo czasu, więc postanowiliśmy wykorzystać resztę dnia na zwiedzanie Katanii. Samochód najlepiej zostawić na obrzeżach miasta. Znaleźliśmy parking za szlabanem, niestrzeżony, ale zdecydowanie bezpieczniejszy niż te, które mijaliśmy po drodze. Okolica wyglądała średnio zachęcająco, więc byliśmy zadowoleni, że udało się znaleźć miejsce, które wzbudziło choć odrobinę zaufania.

Katania posiada liczne zabytki, takie jak: Piazza del Duomo z Fontanną Słonia (symbol miasta), barokowa Katedra św. Agaty, ulica Via Etnea prowadząca w stronę Etny, Teatro Romano oraz piękny zespół klasztorny Benedyktynów Saint Nicolò l’Arena. To niewątpliwie miejsca warte zobaczenia i trudno odmówić im charakteru czy historii.

Niemniej, mimo tylu ciekawych punktów na mapie, samo miasto nie zachwyciło nas tak jak pozostałe odwiedzone miejsca. Miejscami było bardziej zaniedbane i brudniejsze, co trochę odebrało mu uroku. Możliwe, że trafiliśmy po prostu na gorszy moment lub inne rejony Katanii prezentują się lepiej.

Żeby jednak nie być całkowicie negatywnym — odkryliśmy świetny bar z focaccią. Czasem wystarczy jedno dobre jedzenie, by dzień od razu stał się lepszy.

Ostatni dzień na Sycylii poświęciliśmy na zwiedzanie Syrakuz, a szczególnie wysepki Ortigia. Jak zwykle zaczęliśmy od poszukiwań parkingu i tym razem również udało się znaleźć bezpłatny miejski, oddalony o kilkanaście minut spacerem. To rozwiązanie pozwoliło nam sporo zaoszczędzić na całej podróży — dzięki temu mogliśmy bez wyrzutów sumienia wydać więcej na jedzenie, a na Sycylii naprawdę warto to robić.

Syrakuzy przeszliśmy dość szybko, bo dużo mocniej wciągnęła nas sama Ortigia. To urokliwa, zabytkowa wyspa połączona z miastem mostami — pełna wąskich uliczek, jasnej kamiennej zabudowy, małych placów i miejsc idealnych na spacer. Znajdują się tu również wyznaczone strefy kąpielowe — platformy, pomosty i skrawki plaż tuż przy murach miejskich. Tego dnia niestety było trochę za chłodno na kąpiel, czego bardzo żałowaliśmy.

Widzieliśmy kilka ciekawych miejsc — m.in. monumentalną rzeźbę Igora Mitoraja, polskiego rzeźbiarza, ustawioną tuż przy Castello Maniace na końcu cypla. Przeszliśmy także przez port, podziwialiśmy stare kamienice i życie miasta toczące się wolnym tempem. W Syrakuzach warto zobaczyć także Fontannę Diany na Piazza Archimede oraz przepiękne Piazza Duomo z katedrą — jedno z tych miejsc, które najlepiej oddają klimat południowych Włoch. Duży jasny plac, białe kamienie, śródziemnomorska roślinność, stoliki pod parasolami — można by tam siedzieć godzinami.

Tak zakończyła się nasza sycylijska podróż. Pełna różnorodnych miejsc, wrażeń i widoków — od dzikich klifów Favignany, przez plaże San Vito Lo Capo, po majestatyczną Etnę i zabytkowe uliczki Ortigii. To wyspa kontrastów, intensywna, surowa, piękna, momentami chaotyczna — ale zdecydowanie warta przeżycia.